İnsan hep tek tabanca olamaz ki,
Her yer karanlık,
Buna kurşun yetmez ki…

Doğar doğmaz,
Önce görmek ister; ağlar insan.
Güzel bir gülüşü
Sonra gördüğünde görünmek;
Görmek kendini…
Yoksa yaşayamaz ki…
Öleceğim birgün ama
Malesef daha doğamadım ki…

Tutunacak bir dal ararsın kalabalıklarda
İstersin gözlerin bir göze kitlensin…
Kayıp gidersin yıkıla yıkıla…
Kimsenin gözlerine tutunamazsın ki.
İnsan seline karışır gibi,
Gözyaşın boğazına dolar,
Düğüm düğüm boğulup gidersin ki…

Bir dağ kadar ağırlaşır bazen bir kelime
Adın; artık Ahmet, Mehmet değildir…
Adın; yalnızlık oluverir.
Dört değil; artık bir hiçtir
İki kere iki.
Sen şiirleri anlarsın
Ama onlar seni anlamaz ki…
Gözyaşı mürekkebe düşünce
Sayfalara şiirler sığmaz ki…

Şarkılar şiirler tek bir kelimenin esiri
Tüm başlar sanki sana secdeye yeminli
Hadi
Aşk… Bul beni!

Saklanmıyorum ki;
Sana sesleniyorum.
Öyle de nazlısın ki…
Kapın açıktır, tavanın alçak
Eğilmeden girilmezsin ki…

Artık beni bul aşk,
Bir ömür aradım ama
Aramakla bulunmazsın ki…
Açtım kollarımı,
Kalbim gözlerimden taşıyor.
Kalbim kanıyor, yaralı.
Ölmeyi özleyen,
Ateşi aşka benzeten bir kelebek gibi
Bekliyorum…
Saçından bir kıvılcımın kopup
Yüreğimin derinine düşmesini

Beni bir sır gibi alıp uzaklara götürmesini
Bekliyorum..
Aşkın ilahi nefesiyle beni yok etmesini…

Ey aşk,
Hiçbir şey Tanrı’ya senin kadar benzemez.
Sen O musun ki…
Seni sevmek ibadet mi?
Gizleniyor musun?
Kulların bir perde mi?
Yansıyan sen misin?
Gözlerin mavisinde, yeşil ve siyahında.
Sanki senin ruhun saklı insan aynasında.
Başları eğdiriyorsun,
Dizleri çöktürüyorsun.

Gelmiyorsa yola… Ezanlarla, dualarla
Aşkın keskin kılıcını saplıyorsun;
Derinliği sonsuz o ilahi ruha.
Hiçbir söz, hiçbir yüz
Benzeyemez yoksa bu kadar sana…

Erdem Çetinkaya

Bana dünyayı verdiler, Ellerimi kaldırıp “istemem” dedim
İsmini duyunca Elif’im, iki büklüm eğildim,
Rükû dediler,
İlahi gözlerin geldi aklıma, kapandım yerlere,
Dediler ki vardı secdeye
Oturup ağladım ardından,
Sordular;  namaz mı bu böyle.
Yeme içmeden kesildim, hem gündüz hem gece;
Dostlar ağladı; ölürsün, oruç tutma öyle

Elif söyler;
Yusuf’un düştüğü  kuyu benim gözlerim,
İbrahim’in düştüğü ateş benim.
Musa’ydı O Ey derviş,
Dili bağlandı görününce bir zülfüm…
Bir ateş ararken
Gönül ağacında yandım,
Alevlerin ardından seslendim

Dağları secde ettiren yüz benim…
Bil ki Ey Derviş,
Bir adım da “Aşk”tır benim
Bu yalnız âşıklara söylediğim gizli ismim.

Aramakla bulunmam
Ama beni arayanı mutlak bulurum.
Kim anmışsa beni
Anmışımdır severek onun ismini.

Ey derviş,  sönmez bir ateş varsa içinde
Görmek isteyişimdendir kendimi Sende
Yüzünü çevir  Rabbine
Çünkü ilahi bir ayna koydum kalbine.

Eyüp değil mi yalvaran, aşk yaram iyileşmesin diye
Sevdasında dağları ev edinen Muhammed değil mi?
Ebu Bekir cehenneme talip olmadı mı, hüznümü gidermek için?

Âşık olmayana haram gözlerim,
Attığını hiç bilmesin
Sevemiyorsa taş kesilsin
Donmuş bir et parçası değil mi kalbin?

Tahtında Elif yoksa tapılan,
Terk edilmiş bir mabettir o,
Yıkılması farz olan.

İbadet aşktır Ey Derviş,
Ruhum ruhuna aşkla seslenince
Dizleri çözülür aşığın, buna rüku derim,
Zülfüm görünür güneştir o karanlığı delen,
Yere kapanır sevdiğim, buna secde derim.
Kapatınca perdeleri bin naz ile.
Ağlamaya başlar
Ateşte yanan bir çıraya dönen gözler
Ben buna namaz derim.
Yüzüm düşünce aklına,
Sevdaya dalıp kesilir yeme içmeden ,
Şimdi oruç tuttu derim.
Bir tebessümüm için sevdiklerime mücevherler takar
Malını mülkünü satıp savar
Çıplak kalana kadar
Ben buna Zekât derim,
Mabedim yalnız aşk kokar
Kapımda bekler dervişim,
Bir ağaç olana kadar…
Şimdi O da ifa etti ibadetini,
Gel tahtıma öyleyse…
Ey sevgili dervişim derim

Gözlerini yıldızlara çeviren İbrahim’e
Beni bul dedim
Yıldızlardan düşen bir kıvılcım idim,
İbrahim’in gönlünde yangına dönüştüm.
Onunla dost olup,
Yollara düştük,
Diyar diyar dolaştık.
Çünkü onu çok sevdim.

Gel Ey Derviş,
Seninle hiç iz bırakmadığımız diyarlara göç edelim,
Sen ol bu sefer İbrahim’im, Muhammed’im.
Ölü kalpleri şimdi seninle diriltelim,
Görkemli yıldızlardan,
Bizi arayan gönüllere kıvılcımlar düşürelim.
Geceleri ufuklara dalıp giden gözlere,
Dolunay’da güneşi görenlere
Yapayalnız yüreklere seslenelim.

Yarattığıma âşık olan,
Yaratana âşık olmuş değil midir?
Yenilmez güce dilbeste olan insan,
Sonsuz gücün sahibine yenilmiştir.

Gözleri kör eden güneşim ,
Yıldırım gibi vuran
Rüzgârında ruhları kavuran ateş,
Ey derviş…
Aşk benim gözlerim.

Erdem Çetinkaya